Martijn in Frankrijk

De 'magie' van het onder de Fransen zijn.

"Hey, jij komt toch uit Nederland?”, dat was de eerste vraag die ik kreeg net nadat ik binnen kwam op mijn Franse school. Het duurde even voordat ik me besefte hoe het kon dat iemand in het Nederlands tegen me praatte, op honderden kilometers afstand van Nederland. “Ik kom van België, dus daarom praat ik ook Nederlands!”, zei ze. Naast haar stond een ander meisje ons vragend aan te kijken, ze begreep duidelijk niet waar wij het over hadden. Ik stelde me voor in het Engels, dat begreep ze gelukkig wel, want vervolgens vertelde ze me dat ze Amerikaans was. Al snel begreep ik dat ik niet de enige was die moest zien te ‘overleven’ op een anderstalige school! Dat moment was dan ook het begin van mijn schooljaar in Frankrijk.

De eerste les die ik had die dag was FLE. “Français Langue Étrangère”, Frans voor buitenlanders. Samen met mijn klasgenoten van over de hele wereld (Amerika, China, Rusland, Oostenrijk, Duitsland, België en Italië) kregen we een rondleiding door de school. Vervolgens kregen we ons rooster, dat voor mij vooral bestaat uit talen. Tien uur Frans, zeven uur Engels, twee uur Geschiedenis in het Engels en vijf uur Spaans per week. Daarnaast heb ik nog een aantal uur gewoon geschiedenis, twee uur sport en twee uur per week een soort project.

                   Met mijn 'internationale vriendengroep'

Inmiddels ben ik ruim een maand in Frankrijk, dus vandaag zal ik even terugblikken op mijn eerste weken hier. Ik zal eerlijk zeggen dat de taal me in het begin ontzettend tegenviel. Ik dacht wel een beetje Frans te kunnen, maar toen ik hier ineens tussen alle Fransen zat, die supersnel praten en accenten en gewoontes hebben, werd het toch ineens een stuk lastiger! Ik vroeg me af hoe ik ooit beter Frans zou leren, als ik er toch niks van begreep. Maar sinds deze week begin ik voor het eerst echt de ‘magie’ van het onder de Fransen zijn te merken. Ik merk dat mijn woordenschat op een of andere manier steeds uitgebreider wordt, en dat gaat helemaal vanzelf. Soms zeg ik een woord waarbij ik me afvraag “Wat betekent dat eigenlijk in het Nederlands?”. Maar toch, omdat ik het woord onbewust een keer in een bepaalde context gehoord heb, heb ik het onthouden en weet ik wanneer ik het kan gebruiken, en wat ik ermee kan zeggen. 

Lastiger is dat bij woorden om iets negatiefs uit te drukken. Ik vang (onbewust) genoeg woorden op om te zeggen dat ik iets niet zo leuk vind. Maar ik durf ze niet allemaal zomaar te gebruiken, omdat het ene woord wat heftiger is dan het andere. Maar ach, mijn klasgenoten vinden het in ieder geval geweldig als ik een (scheld)woord gebruik dat net iets te heftig is voor een bepaalde situatie. Dan vindt iedereen mij grappig, terwijl ik van niks weet en me afvraag waarom iedereen lacht! :)

In de eerste weken wilden klasgenoten vaak ook in het Engels tegen me praten om me te helpen. Het was heel verleidelijk om gewoon in het Engels mee te praten, maar ik besloot om gelijk zo veel mogelijk in het Frans te praten, omdat het praten dan ook het snelst makkelijker zou gaan. Ik ben gelukkig niet bang om een fout te maken, want dat helpt me juist heel erg! In het Frans zijn bijvoorbeeld alle woorden mannelijk of vrouwelijk, dat is belangrijk voor het lidwoord dat je ervoor moet zetten, le of la. Je kunt het een beetje vergelijken met ‘de en het’ in het Nederlands; er is geen regel voor, maar iemand met Nederlands als moedertaal hoort direct welk lidwoord je moet gebruiken. Mijn Franse klasgenoten zijn echt heel behulpzaam, dus als ik ze bijvoorbeeld vertel over ‘de boek’, dan zeggen ze me direct dat het ‘het boek’ moet zijn. En ik denk dat het veel aanhoren van de taal en het maken van veel fouten, de beste manier is om een taal goed te leren.

Al heel wat weken ben ik onderdeel van een gewone Franse klas, ik probeer net als de anderen mijn huiswerk te maken, en mee te schrijven in de les. Dat meeschrijven is nog best lastig, want de meeste leraren praten ontzettend snel! Als ik goed luister begrijp ik vaak wel wat ze zeggen, maar het opschrijven houd ik dan weer niet bij, omdat ik ook weer goed wil luisteren naar de volgende zin! Het is dan vaak makkelijker als leraren het zelf opschrijven op het bord, zodat ik het gewoon over kan nemen. Tenminste, als ze duidelijk schrijven. Uit het gekrabbel van Nederlandse leraren, kon ik altijd nog wel raden wat er zou moeten staan, omdat ik de woorden ken. Maar als leraren hier onleesbaar schrijven, kan ik met geen mogelijkheid raden wat ze met hun gekrabbel bedoelen! Omdat bijvoorbeeld het maken van notities in Nederland zo vanzelfsprekend was, had ik nooit voorzien dat ik nu ineens tegen dat soort kleine dingetjes aanloop!

Als onderdeel van mijn Franse klas sta ik dus ook als een echte Fransman tussen mijn Franse klasgenoten op de klassenfoto en op de klassenlijst. Alleen iedere keer weer wanneer een leraar de klassenlijst langsgaat om te controleren of iedereen aanwezig is, is mijn naam weer een probleem. Het is voor Fransen moeilijk om te snappen dat de ‘i’ en de ‘j’ samen de ‘ij-klank’ vormen. Fransen noemen me dan dus ook al gauw Martin (uitgesproken als Martain) of Martine (uitgesproken als Martien). Een paar dagen geleden had ik er een uitgebreid gesprek over mijn naam met mijn Spaans-leraar. Hij was er van overtuigd dat namen altijd een vertaling hebben in een andere taal. Maar ik vertelde hem dat de (Franse) naam Martin, ook bestaat in het Nederlands, dus niet een vertaalde versie van Martijn is. Ook vertelde ik hem dat het Frans-Nederlandse eiland ‘Saint-Martin’ in het Nederlands vertaald wordt als ‘Sint-Maarten’, en dat dat dus zou betekenen dat de vertaling van de Franse naam Martin, in het Nederlands Maarten is. Toen ik vertelde dat in het Nederlands naast Martijn, Martin en Maarten ook de namen Mart, Marijn, Martinus, Marinus en ook nog allerlei varianten voor meisjes bestaan, snapte hij er helemaal niks meer van. “Waarom hebben je ouders je Martijn genoemd, en niet 'gewoon' Martin?” “Ik zou het niet weten”, antwoordde ik. “Voor ons is Martijn net zo’n gewone naam als Martin!” Hij vond het heel bijzonder om te horen dat Nederlandse namen zoveel variaties hebben, in het Frans bestaat dat helemaal niet, zei hij. En dat is slechts één van de vele gesprekken die ik gehad heb over de verschillen in taal en cultuur tussen Nederland en Frankrijk. Ik vind het heel erg interessant, dat er tussen Nederland en Frankrijk, een land dat relatief dicht bij Nederland ligt, toch nog zo ontzettend veel verschillen zijn. 

Vorige week kwam een Franse klasgenoot naar me toe met de vraag: “Is het eigenlijk waar dat mensen in Nederland veel fietsen?” “Oh, je wilt niet weten!”, antwoordde ik. Ik dacht terug aan het weekend daarvoor, toen er een vriend van mijn gastouders was blijven eten. Hij had namelijk dezelfde vraag! Hij wist niet wat hij zag toen ik hem foto’s liet zien van Nederlandse fietsenrekken en fietsenstallingen. 

Maar ik kan hun verbazing goed begrijpen! Ik overdrijf niet, als ik zeg dat ik tijdens mijn afgelopen maand in Frankrijk, op wat wielrenners na, niet één normale fietser gezien heb. Mensen fietsen hier alleen voor de sport, want om zich te verplaatsen gaan ze lopend, met de auto of het openbaar vervoer. Ik geef ze ook geen ongelijk, want over dezelfde afstand, zou ik Frankrijk tien keer zo lang fietsen als in Nederland vanwege het bergachtige landschap.

Een ander (groot) verschil tussen Frankrijk en Nederland voor mij, is het toetsenbord. Grappig eigenlijk, hoe zoiets kleins toch weer zo anders kan zijn. In Nederland gebruiken we een qwerty-toetsenbord, vernoemd naar de 5 toetsen linksboven op het toetsenbord. In Frankrijk zijn de eerste 5 letters: a, z, e, r, t en y. Het Franse toetsenbord is dus aangepast op de Franse taal. Om het makkelijker te maken om een accent op een letter te plaatsen zit op de plaats van onze 4-toets bijvoorbeeld een E met een accent. Je gebruikt de shifttoets om van tekens en accenten weer cijfers te maken. Terwijl je in Nederland juist de shifttoets gebruikt om van cijfers tekens te maken! Aangezien ik blind heb leren typen op een Nederlands toetsenbord, zitten mijn teksten op de schoolcomputers ook steeds vol fouten. Mijn vingers weten niet anders dan dat de z-toets linksonder zit, terwijl er op een Franse computer ineens een w staat na die letter ingetypt te hebben. 

Het grappige is dat ik na een maand hier mezelf nu ook steeds vaker betrap op fouten, wanneer ik typ op mijn eigen Nederlandse laptop. Onbewust begin ik toch de wennen aan de Franse plekken van de letters op het toetsenbord. 

Misschien begin ik dan toch steeds een beetje meer Fransman te worden?

Mijn leven als Fransman is begonnen!

Bonjour tout le monde! Ja, ik begin maar gelijk in het Frans te praten, want ik hoor momenteel niets anders. Het begon al in het vliegtuig, onderweg naar mijn avontuur in Frankrijk, dat een heel schooljaar zal gaan duren. Nadat ik afscheid had genomen, liep ik snel richting mijn gate. Gelukkig was die niet heel ver, want zoveel tijd had ik niet eens meer. Langzamerhand begon ik me steeds meer te realiseren dat ik mijn familie en vrienden zojuist gewoon voor het laatst gezien had, en het heel lang zal gaan duren voordat ik ze weer zal zien. Langzaam besefte ik me steeds meer dat ik vanaf dan vrijwel alleen nog maar Frans zou moeten aanhoren én praten. Terwijl ik onder een groot reclamebord van Samsung (met daarop een croissant) doorliep bedacht ik me dat ik binnenkort misschien wel niets anders meer zou eten ’s ochtends. Het idee dat ik binnenkort meer en meer zal gaan ‘verfransen’ was en ís heel gek.

Toen ik eenmaal in het vliegtuig zat, aan het raam, maar met uitzicht op alleen maar wolken, was het gewoon bijzonder om een steward Nederlands te horen praten. Naast me zat namelijk een Frans gezin, voor me zaten ook Fransen, achter me ook, oh en dáárachter ook. Eigenlijk zat het hele vliegtuig gewoon vol met Fransen. Niet gek voor een vliegtuig dat naar Lyon vliegt, maar het liet me wel meer en meer beseffen dat mijn leven als Fransman begonnen was en dat ik maar moest gaan proberen om het te verstaan.

Toen ik na ruim een uur aankwam op het vliegveld in Lyon liep ik eigenlijk al heel snel met mijn koffers door de arrivals-hal in de richting van mijn gastgezin. Na mijn 'vader' een hand en mijn ‘moeder en zusjes’ 2 ‘bisous’ gegeven te hebben liep ik samen met hen naar de auto. In Frankrijk gaat geen ontmoeting namelijk zonder het geven van een bisous (een kus op de linker- en rechterwang). Dat was gelijk al de eerste confrontatie met de Franse cultuur, die gelijk al weer een beetje anders dan de Nederlandse bleek te zijn!

Na een uurtje rijden langs o.a. het nieuwe stadion van Olympique Lyon, die mijn ‘ouders’ me heel graag wilden laten zien, kwam ik aan in een klein dorpje. Mijn ‘moeder’ opende het hek en we reden de oprit van een typisch Frans huis op dat het komende jaar ook mijn huis zou zijn. Na een rondje door het huis gemaakt te hebben, besprongen te zijn door 2 enthousiaste honden en mijn koffers naar mijn kamer gebracht te hebben voelde ik me eigenlijk al gelijk thuis. Ik was thuis, op 1000 kilometer afstand van mijn échte huis, met mijn échte familie. Na het avondeten rond 9 uur, en niet om 5 of 6 uur zoals ik in Nederland gewend was, probeerde mijn moeder me een aantal dingen uit te leggen. Ik vroeg haar hoe laat ik moest opstaan. Ik begreep uit haar Franse reactie dat ik om half 6 uit bed moest komen. Dus zette ik mijn wekker.

Toen ik de volgende ochtend naar de keuken liep, vroeg mijn moeder wat ik kwam doen. “Ben je uit je bed gevallen?” “Waarom ben je zo vroeg wakker?” Ik keek haar vragend aan, maar kwam er al snel achter dat zij zelf vroeg opstond, vanwege haar werk, maar dat ík mocht uitslapen tot hoe laat ik zelf wilde. Oeps, verkeerd begrepen, haha. Gelukkig vond ik het natuurlijk helemaal niet erg om weer te gaan slapen.

Een paar uur later heb ik samen met mijn zusje ontbeten, hebben we vervolgens rondgelopen door het dorpje en daarna Monopoly gespeeld. Dat zette me gelijk al aan het denken, want hoe moest ik die miljoenen verdiende euro's toch uitspreken...  ’s Middags wilde mijn broer me de vlakbij liggende stad laten zien. Met zijn auto zijn we de hele stad doorgereden. Ik heb mijn school gezien, het winkelcentrum en de McDonald’s. Hij had met een aantal vrienden afgesproken bij een meer om daar te gaan barbecueën. Het vlees smaakte heel goed, maar het kennismaken met de vrienden van mijn broer ging minder goed. Eén op één lukte het wel om naar elkaars naam, leeftijd en favoriete muziekgenre te vragen, maar in een grotere groep raakte ik de draad al snel kwijt.

Ik kan me nu nog steeds niet voorstellen dat ik mee zou kunnen praten in het Frans. Maar omdat me dat wel geweldig lijkt, ga ik daar enorm m’n best voor doen! Ik hoop dat het langzamerhand steeds beter gaat met de taal, die toch bést moeilijk blijkt! Maar één ding scheelt, nu ik hier in Frankrijk woon ontkom ik er niet aan om Frans te praten én aan te horen. Ik hoef de televisie maar aan te zetten of ik hoor al Franse stemmen. Nooit Engels, want alles wordt ingesproken in plaats van ondertiteld!

Ik ben nu, na 1,5 week aardig gewend aan het Franse leven. Ook mijn school is inmiddels begonnen! Maar meer daarover lees je in mijn volgende blog!

Ik heb ook een video gemaakt over mijn reis naar Frankrijk, die kun je hier bekijken: 

Wat vooraf ging aan mijn jaar in Frankrijk!

Even voorstellen!

Bonjour! Nadat een paar weken geleden mijn mentor mij belde met goed nieuws, was het eindelijk definitief: ik ga een schooljaar naar Frankrijk! Ik ben trouwens Martijn en het lijkt me heel leuk om jullie op de hoogte te houden van mijn jaar in Frankrijk, en dat begint natuurlijk met de voorbereidingen. “Waaróm ga je nou naar Frankrijk?”, wordt me heel vaak gevraagd, dus zal ik proberen om in deze allereerste blog daar antwoord op te geven! Ik vind talen sowieso heel leuk en interessant en ze zijn ook belangrijk bij de opleiding journalistiek die ik wil gaan volgen.

Drie jaar geleden zag ik op internet iets over een High School jaar, en gelijk leek het me geweldig! Toen ik er meer over opzocht, kwam ik erachter dat zo’n uitwisselingsjaar mogelijk is naar heel veel landen! Na ook even getwijfeld te hebben over Engelstalige landen, besloot ik om toch te kiezen voor Frankrijk. Het land waar ik bijna iedere zomer superleuke vakanties heb gehad. Maar ook het land met een mooie, maar ontzettend moeilijke taal! Elke zomer weer stond ik in de supermarkt vragend te kijken, nadat de Franse medewerkers me razendsnel verteld hadden waar ik iets kon vinden, en daar staande kon ik me niet voorstellen dat ik ooit een Fransman goed zou kunnen begrijpen. Dus eigenlijk was de keuze voor Frankrijk snel gemaakt, het lijkt me namelijk geweldig om vloeiend mee te praten met andere Fransen

"Alles ging heel snel na het inleveren van mijn pakket."

Ik heb daarna veel informatie opgezocht en zag dat Travel Active een infodag hield bij mij in de buurt. Verhalen van o.a. oud-studenten overtuigden me alleen maar meer en toen ik thuiskwam heb ik me eigenlijk gelijk aangemeld! Ik kreeg een heel pakket met vragen thuisgestuurd die ik ‘even’ moest invullen. Ik heb veel verteld over mezelf, maar ook mijn huisarts en zelfs mijn lerares Frans moest een paar pagina’s invullen. Omdat alle gastgezinnen ook een soortgelijk pakket moesten invullen, kon de Franse partnerorganisatie een gastgezin zoeken dat zo goed mogelijk bij mij zou passen.

Op 10 januari had ik mijn interviewbijeenkomst in Venray. Ik werd geïnterviewd (in het Engels!) door Meghan, een lid van het High School team dat zelf ook een High School jaar gedaan heeft.  Ik had van tevoren totaal geen idee wat ik moest verwachten, maar uiteindelijk viel het heel erg mee. Ik moest wel even nadenken over mijn goede en slechte eigenschappen, maar verder kon ik alle vragen heel goed beantwoorden! Op 27 maart heb ik uiteindelijk mijn aanmeldingspakket ingeleverd, en daarna ging het heel snel! Nadat ik op 7 april bericht kreeg dat mijn pakket was verstuurd naar de Franse organisatie, kreeg ik op 10 april al bericht dat ik geaccepteerd was! Ik kreeg te horen dat het ongeveer 3 maanden zou duren voordat mijn gastgezin bekend zou worden. Daarom werd ik op 13 april dan ook heel erg verrast toen ik gebeld werd door Travel Active met het nieuws dat er een gastgezin gevonden was. Ik ga wonen in een dorpje op 60 kilometer afstand van Lyon.

Foto's en verhalen uitwisselen met mijn Franse gastgezin

Ik heb mijn gastgezin gelijk gemaild, en meteen daarna werd ik al toegevoegd op Facebook en begon ons contact! Mijn gastmoeder was ook heel erg benieuwd naar hoe en waar ik woonde, en ik natuurlijk naar het huis waar ik zal gaan wonen, dus we hebben al veel foto’s uitgewisseld. Ook hebben we al heel veel verschillen besproken, waaronder één heel groot verschil: de fiets. Ik ben in Nederland zo erg gewend om te fietsen, terwijl mijn Franse moeder haar kinderen niet eens heeft leren fietsen, laat staan dat ze überhaupt een fiets hebben!  Als ik hier in Nederland naar school ging, een feestje had of even naar de winkel moest, ging ik altijd fietsen zodat ik nergens van afhankelijk was. In Frankrijk zal ik dus waarschijnlijk altijd vervoer moeten regelen. Maar ach, dat went vast ook snel!

Een aantal weken geleden was de Pre Departure Orientation. Studenten die de hele wereld over gaan kwamen allemaal naar Arnhem, als laatste stap voor het vertrek. Nadat we eerst uitgebreid uitleg kregen over het vertrek, de cultuurschok en het jaar op zichzelf, werden we vervolgens naar een andere ruimte gebracht. Iedereen kon aan de tafel met de vlag van zijn of haar land gaan zitten, en daar vragen stellen aan een oud-student die ook naar dat land geweest was. Als afsluiting gingen we allemaal met de vlaggen op de foto. Omdat ik de enige ben die naar Frankrijk gaat en er ook maar één iemand naar Ierland gaat, hebben we een Europafoto gemaakt, met iedereen die naar een land in Europa gaat! En ja… de Franse vlag hangt op de kop… oeps!

Het aftellen is begonnen!

Inmiddels heb ik met mijn diploma-uitreiking definitief mijn middelbare schoolperiode afgesloten en is het aftellen begonnen! Op 27 augustus vlieg ik naar Lyon en word ik daar opgehaald door mijn gastgezin. Ontzettend leuk, líjkt dat! Maar als ik er heel eerlijk over ben, is het eigenlijk heel erg dubbel… aan de ene kant heb ik er (hoe lastig het in het begin ook zal zijn,) super veel zin in om te leven tussen de Fransen. Maar aan de andere kant heb ik het hier in Nederland ook heel leuk! Nadat de examens erop zaten, ben ik veel gaan werken (en dus veel gaan verdienen!) en begon een tijd met vakanties, feestjes en veel uitgaan. En dan laat ik dát, mijn familie en vrienden allemaal achter me, een jaar lang!

Soms heb ik er daarom zelfs even helemaal geen zin meer in en stel ik mijzelf ook steeds vaker de vraag: “Waaróm ga ik nou naar Frankrijk?”. Maar als ik dan bedenk hoe geweldig het daar zal zijn, wat ik allemaal wel niet mee zal maken, is dat negatieve gevoel ook gauw weer weg! Ik denk dat dit een enorme ervaring wordt om nooit te vergeten.


Ik heb dit bericht geschreven voor de blog van Travel Active: https://www.travelactive.nl/ervaringen/high-school/high-school-in-frankrijk-wordt-een-ervaring-om-nooit-te-vergeten, en het vervolgens ook hier op mijn eigen blog geplaatst.